Poema e Poemave me bishta ke c-ja dhe pika ke e-ja

 

Ngecur pas të djeshmesh,
kacavirren drejt t’përpjetave
Goglat e kujtimeve të vjetra.

Oj nin moj nine,
kosh kosh kosh moj nine,
zaret kume kuuuumeee
lepri na ka huuuumeee

Qukem me të djeshmet e pafundeve
Kacafytem
me lëmoshat kërkuar krundeve
Me veshët shqyer dyndjeve
E me sytë ngulitur grindjeve.

Xhep o xhep i zbrazur,
ç’farë kërkon nga mua
një gropë më të thellë
për kusuret e tua?

Ngrohem prej furnellës me tre rreshta
Digjem nga zjarrmi të shpeshta
Flokët çpojnë kohën porsi hushta
bredh nëpër rrugica t’ngushta
Me këpucë të gjera e të sheshta.

Shputë o shputë
Mbrëmë të pashë në ëndërr
Mbi një re të butë!

Nëpër çdo rrugëtim timin
Edhe pse këmbëza pluskon në hiç
Edhe pse nuk di ç’t’mbështes më parë mbi tokë
Një thembër a një gisht
Thith një erë të re kuptimi
Aromën që do të mbajë kujtimi.

Banane moj banane
Martohemi bashkë ?
Dua t’bëhem braziliane!

teksa shpatullat mi ndjen tek shtyjnë veten e tyre,
Rrugica ku tentoj të hapabredh,
Shtruar me kalldrëm zgjyre
Robëruar nga llokma qaravitjesh nëpër mure,
lëkurën ndjen tek dëshiron të plasë
e trupin të ma zgjasë
sa gjatë e gjerë.

Shtyllë moj shtyllë
Të shpie pak tension
Nga tensioni yt
Në pyll ?

Në mitër ndjej të rritet një gromsimë
E hijeve nga pas.
E tundjeve të dorës që më ftojnë
Tu përgjigjem edhe unë me
” Lamtumirë”
e me të qarë t’ia plas.

Tren o tren
Turke apo ekspres e pi
Kafenë?

…………………kur…….befas…….
çuf…..çuf……..çuf……..çuf……

“Një gërshetim i shkëlqyer midis tipikes dhe traditipikes….
Një babë turk dhe një mama italiane
Do t’sjellin xhezven me avull
Në çdo mejhane!”
Reklamë për popull
Nëpër ekrane

Stacionet e kujtimeve të largëta
Qullosen nga vajtimet e dënesta
Përkulur mbi thatësinë e asgjëmësë
Qaj!

O diell o diell
Ndihmomë!
Drejt teje dua të vij me avion

prej ditëve të ngrysura lindte nata
banoja nëpër ëndrra t’gjata
fluturimthi frymëthithja retë
qaj!

Buburrec o buburrec
S’kam parë njeri
Më t’zi se ti
Nga lart

Gëzof’n e pulpave të kalit
Arom’n e çajrave të malit
Torbën supeve e drejt e n’horizont
Qaj!

Shkop o shkop
Fërkomë deri në përcëllim
Po pate ftohtë!

Bulëzat e djersëve pas ballit
Rrahjet me yxhym në xhep të shpirtit
Matanë pyjesh frikën kisha shok
Qaj!

Zhgarravinë o zhgarravinë
Lëre të qetë
surratin tim!

Lutjet nëpër dhëmbë të vetes sime
Për ca flokë më shumë e më pak qime
N’çdo pasqyrë
Qaj !

Lavaman o lavaman
Unë qaj!
Ti hesht!

Në stomak strehoj urinë
E fshehtas, pas tiganit strukem
Buzët zhgrryer në yndyrë kullufisin
Neverinë!

Karkalec o karkalec
50 kile kam ngec!

Brinjët e fashuara prej lëkurës
Hedhin vallen e zisë së të bukurës
Kockat po shkërmoqin njëra tjetrën
Goooooooooool!

Shkelm o shkelm
Jo kaq fortë se dhemb

Mbeta vetëm me dhjetë gishta
nëpër gërma enden dy duar të brishta
Thonjtë gërryejnë dyllin e kujtimeve të trishta
Nëpër rreshta
Qaj!

Dua të më hajë çokollata
Dua të më kapërdijë sheqeri
Dua të ushqej 1000 arinj
Qaj!

Veshkën e një breshke kam për grua
Unë qaj për të, ajo për mua
Shkul një fjalë nga dhëmball’t e mia
e ia ngul asaj.
Më fal!

Veshkëza më sheh me sy t’përlotur
Faqkave I rrjedh urinë e ndotur
Lulkat e lëndinave ku ka kullotur
pikojnë!

Në folenë e ndjenjave të Fajit
Sorrollaten bimësitë e Majit
Ajrin pastrojnë
Jetë!

Lavaman o lavaman
Unë qaj !
Në Maj !

Ujku do të ngjitet nëpër thepa
do t’i ngulë hënës dhëmb’t e mprehta
e do ta çjerrë!

Piklat e lëngatave të natës
do t’hapërdajnë vajin zëçjerrë të patës
E kuja e saj e verbër
Për hën’n e çjerrë
Do t’marrë dhenë.

Barku i lepurushit do të dridhet
Frika tinëz do ta trembë e ai do të mblidhet
Grusht!

Ujk o ujk
Me hënë ndër dhëmbë të shoh
Dhe qaj!

Dua të më gëlltisë mesnata
Dua të më thelatisë sopata
Dua të më grijë urija e dhëmbëve të ujkut
Nën hënë të plotë.

Dua të më pickojë laraska,
Qe tí bjerë gushpallacka!
Iu fryfshin të gjithë damarët
me frikë!

Bishëzat e strofkullave t’thella
Trupat i braktisin nëpër shpella
E vetë fluturojnë për në kështjella.
Unë qaj!

Shtrihen nëpër shtrate mbretërish
Nisen bishëzat për pushtim shtretërish
Vaj! Vaj! Vaj!

Shoh tek farfurisin dhëmb’t e tyre,
se si befas ndizen nga një shkëlqim pasqyre
vajtoj për veten që e shoh të qajë!
Në Maj !

Lavaman
O lavaman
Po ti pse s’qan?

Njolla lotësh kam nëpër fytyrë
Vajit ia kam shkrepur pse nuk jam dhe unë Natyrë
Thellë në mish të kuq
Rrënjët kërkoj!

Kasaphan’n e muskujve të mij
Dua dimri të ma ngrijë
E të ma shesë
si mall

Në tregje bashkë me gjelat do ta gdhij
Me qaf’n e lënë pa kokë
Një zjarr do t’pres
T’më shkrijë.

Lavaman o lavaman
Jam pulë frigoriferi
Që qan!

Prej fytesh t’çjerrë
çapitet të nxjerrë kokë
një britmë e thatë!
Shfaqen gratë!

Qafëzën e shkretë zhys ndër krahçka
Mishit rrjepacuk ia thith morrnicat
I fryj dimrit
Akulli më ngriftë!

Alarm!
Në kotec’n e ngrirë
Pulës
po ia ndyjnë namin e mirë.

Lepurush o lepurush
Ti hyr në barkun tim
Unë në gëmushë!

Lart antenat e kërmijve t’vesës
Ndjekin perëndim’n e shpresës
Një bataljon kërmij!

Kërmill o kërmill
çdo ditë lind një njeri!
Shpresoj të kem komshi
çdo fëmi!

çizmet ruajnë hijen e cdo gjurme
Ngjitur pas çdo take një copë tokë e murrme
Aromat e shollës vesh në këmbë.

Buzët vesh më vesh ngjyer me ngjyra
Jam bërë më e bukur se Natyra
Në buzët vishnje
çelin dy qershi.

Lavaman o lavaman
A mund ti llokoçis
K’to dy qershiza
Tek lëngu I lot’ve t’tu
Meqë po qan ?

zhgarravis dhëmbet e zinj nëpër limon
fshij bojën e verdhë me açeton.
Ndjej llavën e dendur të thartisë
Grykën të ma mpiksë
Pertypem shpesh

Ballit qukat po ia zhduk
Me njollat që po shtoj
Në vend të pullëzave të kafta
Koret e thata!
Ledhatoj

Flokëve të thatë
Prekje të buta
Zemërimeve të thella
Fjalë të urta
Zemrës që rreh keq
Dy grushta barkut!

Veshëve u zhys thellë gisht’n e punës
Të dorës që nget shurdhim’n e zhurmës.
Hesht!

Peshqit do të mbyten në të vjella
Deti do të pihet nga keshtjella
Nga
bishëzat e sfrofkave të thella

motit do ti çelen sytë
do t’vendosë të mbesë gjithmonë i butë
keshtjella e tremb

toka do ti zhubravisë skajet e veta
do ta ushqejë mbrëmjen me tufane t’lehta
era hala peshku fut në thes

teksa thithi zemrën e botës
në kështjell’n e frikshme
t’bishëzave t’pushtuara
mbi shpin’n e tokës
qielli u nxi!

Mbi trupin e nxehtë
Kërpudha merr jetë !

Puqjen me qiellin
E pushtojnë duart e ftohta.
Këmbët prej ngrice
Mbi tokën furrë
Që djeg!

Lepurush o lepurush
Barkun e kam prush
Kujdesu ti frysh
Kur të hysh!

Shtizaqiejt ulurasin : ” ATTACK “
Gotën, gjyshja ime e njeh si : ” BARDHAK “
Sexit n’kët qytet I thërrasin : ” FUCK “
Xhevahirit n’minatorçe I thonë: ” CAKMAK “

Dua të ha pastashuta
Dua vetëm të ha pastashuta
Dua pasta ha vetëm të shuta!

Dua në vend t’krahëve parashuta
Dua parashuta në vend t’krahëve
Dua krahashuta në vend t’parave!

Prej fyti s’më shkulet molla e një burri
Që s’di si hyri!
Mbi gropëzat e dhjamit
Plumbçat e duhanit.
Nën sqetull leshra
Të shpeshta.

Lavaman o lavaman
Më bëj derman
Po qaj!

Shoqja ime do ta kojë
Bebin e saj
Me ç’farë të dojë !

unë si beb’n e saj do ta dua
Ai prej dashurisë së saj
do t’m’dojë Mua
e kështu me rradhë
dmth etj.

Nën legjendëzën e bletëve të Majit
Do ti fshihet bebit ndjenja e fajit
Që është sjellë në jetë
në kt´ë qytet

pasi të jetë ndukur nga buzë të thata
bebit,
fjalët e mjaltëta :
natën e mirë!

Bebi, poçit majë tavanit do t’ia drejtojë
lutjet e para
nën shtroje e shtresa
do t’ia shkrepë me të qara
djepin do ta lebetisë!

Lavaman o lavaman
Këndoja pak bebit
Ninullën e shtratit
të mbretit të gjumit

” breshkave të ngathta
U shtofsh nëpër ëndrra
karroca me rrota
E flatra të arta.

Sapo i çau pjeshka
Faqkëzat e leshta
Me mënyra t’thjeshta
Gjeta brenda dy breshka ——– i tha inbox-it tim celulari i tij!

Nëse humb në ëndrra
Këmbët plumb të rënda
Të çofshin tek breshka
E butë

Mbi shpinë paç një zhguall
Nën hije një buall
Gjuhën e zhytsh
Në dashuri

Bebi I shtratit të mbretit
Princ i gjumit ti
Mbretërofsh
Në pafajësi! “

Ditë o ditë
Me të qara bebesh
Shpëlan sytë

Vërsulen mjeshtrat e çorapeve të leshta
Me sythat gati
Ngulur nëpër shtiza t’mprehta
Me këmbët zhytur nëpër fije bari
Drejt tregut t’zi.

Vargjet e nyjeve prej leshi
Zbresin krejt të ngrira .
Pause! Kruhet veshi!
Shtiza përpihet nga errësira .

Zemra kau mbijnë nëpër domate
Infarkti banon nëpër pallate
Bypasset shtrihen në shtratet e spitaleve me shumë kate
Rrahjet për hir të dashurisë
gjoksin nxijnë.

Lufta grumbullon për në betejë
Opinga me vrima
Mbathur nga trima
Lidhëset zhgërryhen nëpër fytet e armiqve
Të çjerrë

Me thonj të përflakur
Nga l(l)umenjtë e zgërlaqur
Në gjak
Gërvishten mijëra perçe kodesh
Nëpër karta telefoni
Namuzi fshihet nën varak.

” Alo, alo Ilirjana
Jam unë , ç’thotë Tirana ?”
Ky është Arjani
nga Afganistani.

Telefoni nën përgjim
Thërritur për hetim
Frymënxin

Ajo zërin ngre në fyt
Dhëmbët në gënjeshtër zhyt
” i keni rënë gabim”.

Afganistan o afganistan
Arjani po qan!

Nga Tirana, Iliriana telefonin fik
Braktis Arin nëpër luftra
Zhduket me një mik!

Lidhëse moj lidhëse
E opingave t’Afganistanit,
Kolovitesh e zgjidhur
Nëpër qafë t’Arjanit!

Gurët e gruas sime mbaj në duar
Në pëllëmb’t e mija
I kam shtruar.
Një për një
fëmijët e saj.

Shkëmb o shkëmb
Kam frikë se veshka e breshkës,
Do të t’shembë.

E guralec’t e tu si luspa peshqish
porsi thërrmijëza hëne të shqyer
Nëpër dhe’

”Shembim shkëmbinj veshke”
Reklamon
mbi neonë
kjo veshkë breshke.

Mbi tension’n e shufrave të qelqit
Llamburit thirrja e shpëtimit
“Fosile nxjerrim ne, gjatë urinimit!”

Bisturi o bisturi
E kasapit tim
Prije në thela t’holla
çdo damar trim.

Bie , rëndë, rrëzohem
Bie nëpër thundra zogu
Ngulem në sqepin e një kali
Nëpër dhëmbë zjarri
Flakët djegin pyllin
Matanë fytit
Poshtë zemrës
Nëpër bark
rrëshqet për poshtë
E midis carjesh
kullon gjaku
I zjarrvënëses.

Mbathja me të katra dhelpërush
Zjarri përcëllon çdo pellush
Pa mëshirë!

Ora shënon fiks 10.03
Nën ojnat e saj vërvitem
Për Atje

Tek zhubravitem nëpër thartinë e çarçafit
Me kutijëza plot kokrriza
nën patronazhin e dollapit
sunduar prej llakut
fle!

Hyra në tavane t’qiellta
Qiellza ime squllet nëpër qindra gropa t’pellgëta
Nëpër ëndrra zhytem
Kokëbosh.

Zonjat e fytyrave të çjerra nga kthetrat
Zhdukin trupat e fyteve të prerë
Nga ëndrrat me ngjyra
Ku trupi i mavijosur
Pickohet nga zgjyra

Nëpër rrecka fundesh basme mpikset gjaku
Nëpër ëndrra t’bardha zhytet skalpi im
çdo figurë nxin

Sulltani im
Që befas shfaqet nëpër këtë rrugëtim të shpejtë
Prej gjumi t’lehtë.
Mbulon me flokt e tij
Zgavrën prej nga ku frymën ia thith natës
çdo dihatje bardhë e zi.

Minare moj minare
Merr drit’n e syve t’mij
E drejtoja Atij!

Nën petalet e shumë sythave nën diell
Kërcelli I bimëzës së gënjeshtërt
Lulëzon mbi shtrat
Zhveshur
Ngulur në një ëndërr
Heshtur
Pret të zgjohet.

Klithmat thajnë fytin e frikësuar
Boshatisin ajrin e grykës së gërmuar
Nga brerjet e ndërgjegjes.
E shurdhët
Piskama
E heshtjes.

Nofullat e skërmitjeve kërcënake
Shkëpusin prej çdo makthi
Zhurmën e minutave
numëruar si gërma
shqiptuar së prapthi.
Zhduket koha nëpër
Kërcëllitje dhëmbësh.

Pluhur kockash nëpër mjekër
Mbillet gjuha nëpër kafe
Dita nis
E unë
Sikur s’kam fjetur
Kurrë!

SHAKULL

VajzaT e botËs
shËrbËtorËT e tokËs
e mira dhe e keqja
e zeza dhe e kuqja
lufta edhe paqja
drita dhe errËsira
shakull nvend
tË mpira
ngordhËn tË pËrpira
dhe ju ende se dini ende se keni kuptu
sa shakull nvend keni ngel dhe ju.
tË gllabËrum
nga forca e zakonit
pËr t´mos pas forcË
pËr t´mos pas fjalË
pËr t´mos pat mendim
pËr tË qenË skllevËr me brirË
sepse vetËm kËshtu keni kuptim.
Se kam me ju por dhe me ju
se them pËr ju por dhe pËr ju
se boj pËr ju por dhe pËr ju
se kom prej jush por dhe prej jush
nuk di a ta zbraz a ta mbush
natËn me goditje shigjetË plumb
t´ju bËj shkrumb a t´ju jap ÇfarË tË mund ?!
dhe k´tË se di.

ZOTI I BIRI I UNIVERSIT
NJË DITË DO T´VIJË T´MË TAKOJË
DO T´MË PYESË PËR JU
E DO TI THEM : OH ZOTI YNË ALIEN
TË GJITHË ATA QË E SHKATËRRUAN BESIMIN TËND
SHAKULL I KAM LËNË
NË VEND!

[soundcloud url="http://api.soundcloud.com/tracks/50305895" iframe="true" /]

[soundcloud url="http://api.soundcloud.com/tracks/50836974" iframe="true" /]

Turp e faqja e zezë!

Le ta nisim ditën e nesërme kështu: Të zgjohemi nga zhurma e komshiut që ndërton ndonjë gjë pa jeje të lejuar, të lahemi me kanoçe ose shishe ose ujë depozite, ose ujë me orar, të marrim rrobat që kemi var te kablli tensionit apo i telefonit, të hekurosemi, të parfumosemi dhe të shkelim mbi qese, kartona, kanoçe, letra, hekur, daulle, dokumenta, pluhur, rrënoja,gropa, dhe, baltë, llucë, arka birre, plastikërira , qelqurina, etj etj. Derisa të kemi mbërritur në punë. Të kemi hapur fejsbukun dhe të kemi shkruar ” Një ditë të mbarë të gjithëve” dhe le të nisim menjëherë nga puna. Të lexojmë dallaverin e parë, i cili ka të bëjë me një femër të njohur, të bukur, të talentuar, të pambështetur, që pret të bëhet nënë dhe që nuk e pati të lehtë jetën deri në çastin kur befas humb dhe bashkëshortin dhe , le të nisim diskutimin me koleget:
E mi se vetë e pati fajin , çí duhej asaj të bënte zgjedhjet që bëri në jetë? Nuk e merrte dot me mend ajo se kjo do ndodhte? Ajo ia mori asaj që ia kishte marrë asaj që ia kishte marrë asaj e kshu me rradhë…………..le të vazhdojmë të punojmë gjatë gjithë 8 orarëshit. Duke , jo vetëm mos bërë punën që duhet të bëjmë, por edhe të bëjmë punën e kujt s´duhet të bëjmë. GJYKATëSIT! Duke mos menduar për asnjë çast që përgojojmë padrejtësisht njerëz të cilët përveçse shohin vetëm punën e tyre, jetojnë edhe një dramë të madhe. Duke ia bërë barrën tjetrës edhe më të rëndë edhe më të vështirë. Duke e fajësuar për jetën e saj. Për atë që i përket vetëm asaj. Duke e shndërruar dallaverin tonë në tragjedi edhe më të madhe se ngjarja që e ka përfshirë atë. Por nuk bëhet fjalë këtu vetëm për dikë. Këtu bëhet fjalë për femrat në kët vend. Sidomos kur ato janë publike dhe trajtohen si kronikë rozë edhe kur mbi to ka ndodhur gjëma.
Por jo, një dallaver në 8 orarësh nuk mjafton. E si do ti justifikonim ato orë plot lloqe nëse nuk do të ishin fejsbuku e bloge të tjera ku të gjithë i urojmë ditë, javë, muaj e vite të mbara njëri tjetrit duke mbllaçitur plot vrer mbi femra që fatkeqësisht hyjnë në gojët e kujtdo pa vullnetin e tyre. Por thjeshtë sepse të gjithë ua dinë historitë, ngaqë bota nuk ngopen kurrë së foluri edhe gjatë 8 orarëshit të gjumit madje.
Dallaveri i dytë: Një tjetër femër , 15 vjeç e cila pretendon se është dhunuar seksualisht nga pedagogu i saj 45 vjecar , qysh kur ajo ka qenë 11 vjeç duke rrëfyer se marrëdhëniet e tyre seksuale kanë qenë formë shantazhi që profesori bënte ndaj saj , duke e kërcënuar me përjashtim nga shkolla . Njëkohësisht e akuzuar për shantazh , orgjira dhe kurvërira nga pedagogu i saj . Dhe, meqë ne si GJYKATëS pa portofol, nuk na rrihet pa gjykuar, ndëshkojmë vajzën , nënën , babain dhe familjen e saj dhe lexojmë plot ëndje nëpër revista si hero , shembull e model, pedagogun , lakuriq , me gruan lakuriq dhe me dy fëmijët e tyre lakuriq nën tituj të tipit : Ja se si më futi në kurth 15 vjeçarja që unë kisha vendosur të përjashtoja nga shkolla kur mora vesh se bënte orgjira me filanin e fistekun . Ku flet edhe për libra me orgjira fëmijësh dhe ëndrra pornografike mes nxënësve të tij , të mirëbesuar nga familje të profileve të ndryshme shoqërore. Me bindjen e thellë se fëmijët nga ai do mësojnë të jenë aktorë të mirë, shkrimtarë e këngëtarë .
Dhe pas kaq vitesh mes fëmijësh, ky pedagog që edhe lakuriq e gjen nëpër kopertina revistash me tituj profesionalë, pas 8 vitesh drejtues i një shkolle arti fëmijësh , publikon një libër pornografik ku gjasme “nuk” flitet për nxënësen e tij 14 vjecare.
Dhe nisim dialogjet me koleget : Jo mi ti po janë prish fare gocat e vogla. Shih ça bëjnë ëëë. I shkon mëndja deri tek orgjirat. Deri tek shantazhet. I shkreti burrë. Ajo, ajo, ajo e ka fajin. Spërdridhen mi kto tvoglat, ska faj ai………….etj etj etj duke harruar se flasim për një FëMIJë!
Neveri! Neveri më vjen nga kjo shoqëri që në vend të bëjë punën e vet, pra të punojë për një shoqëri më të mirë, i plotëson 8 orarëshet duke drejtuar gishtin nga të tjerët. Duke mbajt qëndrime. Duke bërë moral. Duke uruar ditën e mbarë fejsbukut dhe ditën e zezë femrave që presin të bëhen nëna dhe fëmijëve që presin të bëhen gra. çfarë shoqërie! Sa e neveritshme të rrosh e të vdesësh në këtë shoqëri që çdo 8 orarsh e zhyt edhe më në llum veten e vet!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.