Poema e Poemave me bishta ke c-ja dhe pika ke e-ja

 

Ngecur pas të djeshmesh,
kacavirren drejt t’përpjetave
Goglat e kujtimeve të vjetra.

Oj nin moj nine,
kosh kosh kosh moj nine,
zaret kume kuuuumeee
lepri na ka huuuumeee

Qukem me të djeshmet e pafundeve
Kacafytem
me lëmoshat kërkuar krundeve
Me veshët shqyer dyndjeve
E me sytë ngulitur grindjeve.

Xhep o xhep i zbrazur,
ç’farë kërkon nga mua
një gropë më të thellë
për kusuret e tua?

Ngrohem prej furnellës me tre rreshta
Digjem nga zjarrmi të shpeshta
Flokët çpojnë kohën porsi hushta
bredh nëpër rrugica t’ngushta
Me këpucë të gjera e të sheshta.

Shputë o shputë
Mbrëmë të pashë në ëndërr
Mbi një re të butë!

Nëpër çdo rrugëtim timin
Edhe pse këmbëza pluskon në hiç
Edhe pse nuk di ç’t’mbështes më parë mbi tokë
Një thembër a një gisht
Thith një erë të re kuptimi
Aromën që do të mbajë kujtimi.

Banane moj banane
Martohemi bashkë ?
Dua t’bëhem braziliane!

teksa shpatullat mi ndjen tek shtyjnë veten e tyre,
Rrugica ku tentoj të hapabredh,
Shtruar me kalldrëm zgjyre
Robëruar nga llokma qaravitjesh nëpër mure,
lëkurën ndjen tek dëshiron të plasë
e trupin të ma zgjasë
sa gjatë e gjerë.

Shtyllë moj shtyllë
Të shpie pak tension
Nga tensioni yt
Në pyll ?

Në mitër ndjej të rritet një gromsimë
E hijeve nga pas.
E tundjeve të dorës që më ftojnë
Tu përgjigjem edhe unë me
” Lamtumirë”
e me të qarë t’ia plas.

Tren o tren
Turke apo ekspres e pi
Kafenë?

…………………kur…….befas…….
çuf…..çuf……..çuf……..çuf……

“Një gërshetim i shkëlqyer midis tipikes dhe traditipikes….
Një babë turk dhe një mama italiane
Do t’sjellin xhezven me avull
Në çdo mejhane!”
Reklamë për popull
Nëpër ekrane

Stacionet e kujtimeve të largëta
Qullosen nga vajtimet e dënesta
Përkulur mbi thatësinë e asgjëmësë
Qaj!

O diell o diell
Ndihmomë!
Drejt teje dua të vij me avion

prej ditëve të ngrysura lindte nata
banoja nëpër ëndrra t’gjata
fluturimthi frymëthithja retë
qaj!

Buburrec o buburrec
S’kam parë njeri
Më t’zi se ti
Nga lart

Gëzof’n e pulpave të kalit
Arom’n e çajrave të malit
Torbën supeve e drejt e n’horizont
Qaj!

Shkop o shkop
Fërkomë deri në përcëllim
Po pate ftohtë!

Bulëzat e djersëve pas ballit
Rrahjet me yxhym në xhep të shpirtit
Matanë pyjesh frikën kisha shok
Qaj!

Zhgarravinë o zhgarravinë
Lëre të qetë
surratin tim!

Lutjet nëpër dhëmbë të vetes sime
Për ca flokë më shumë e më pak qime
N’çdo pasqyrë
Qaj !

Lavaman o lavaman
Unë qaj!
Ti hesht!

Në stomak strehoj urinë
E fshehtas, pas tiganit strukem
Buzët zhgrryer në yndyrë kullufisin
Neverinë!

Karkalec o karkalec
50 kile kam ngec!

Brinjët e fashuara prej lëkurës
Hedhin vallen e zisë së të bukurës
Kockat po shkërmoqin njëra tjetrën
Goooooooooool!

Shkelm o shkelm
Jo kaq fortë se dhemb

Mbeta vetëm me dhjetë gishta
nëpër gërma enden dy duar të brishta
Thonjtë gërryejnë dyllin e kujtimeve të trishta
Nëpër rreshta
Qaj!

Dua të më hajë çokollata
Dua të më kapërdijë sheqeri
Dua të ushqej 1000 arinj
Qaj!

Veshkën e një breshke kam për grua
Unë qaj për të, ajo për mua
Shkul një fjalë nga dhëmball’t e mia
e ia ngul asaj.
Më fal!

Veshkëza më sheh me sy t’përlotur
Faqkave I rrjedh urinë e ndotur
Lulkat e lëndinave ku ka kullotur
pikojnë!

Në folenë e ndjenjave të Fajit
Sorrollaten bimësitë e Majit
Ajrin pastrojnë
Jetë!

Lavaman o lavaman
Unë qaj !
Në Maj !

Ujku do të ngjitet nëpër thepa
do t’i ngulë hënës dhëmb’t e mprehta
e do ta çjerrë!

Piklat e lëngatave të natës
do t’hapërdajnë vajin zëçjerrë të patës
E kuja e saj e verbër
Për hën’n e çjerrë
Do t’marrë dhenë.

Barku i lepurushit do të dridhet
Frika tinëz do ta trembë e ai do të mblidhet
Grusht!

Ujk o ujk
Me hënë ndër dhëmbë të shoh
Dhe qaj!

Dua të më gëlltisë mesnata
Dua të më thelatisë sopata
Dua të më grijë urija e dhëmbëve të ujkut
Nën hënë të plotë.

Dua të më pickojë laraska,
Qe tí bjerë gushpallacka!
Iu fryfshin të gjithë damarët
me frikë!

Bishëzat e strofkullave t’thella
Trupat i braktisin nëpër shpella
E vetë fluturojnë për në kështjella.
Unë qaj!

Shtrihen nëpër shtrate mbretërish
Nisen bishëzat për pushtim shtretërish
Vaj! Vaj! Vaj!

Shoh tek farfurisin dhëmb’t e tyre,
se si befas ndizen nga një shkëlqim pasqyre
vajtoj për veten që e shoh të qajë!
Në Maj !

Lavaman
O lavaman
Po ti pse s’qan?

Njolla lotësh kam nëpër fytyrë
Vajit ia kam shkrepur pse nuk jam dhe unë Natyrë
Thellë në mish të kuq
Rrënjët kërkoj!

Kasaphan’n e muskujve të mij
Dua dimri të ma ngrijë
E të ma shesë
si mall

Në tregje bashkë me gjelat do ta gdhij
Me qaf’n e lënë pa kokë
Një zjarr do t’pres
T’më shkrijë.

Lavaman o lavaman
Jam pulë frigoriferi
Që qan!

Prej fytesh t’çjerrë
çapitet të nxjerrë kokë
një britmë e thatë!
Shfaqen gratë!

Qafëzën e shkretë zhys ndër krahçka
Mishit rrjepacuk ia thith morrnicat
I fryj dimrit
Akulli më ngriftë!

Alarm!
Në kotec’n e ngrirë
Pulës
po ia ndyjnë namin e mirë.

Lepurush o lepurush
Ti hyr në barkun tim
Unë në gëmushë!

Lart antenat e kërmijve t’vesës
Ndjekin perëndim’n e shpresës
Një bataljon kërmij!

Kërmill o kërmill
çdo ditë lind një njeri!
Shpresoj të kem komshi
çdo fëmi!

çizmet ruajnë hijen e cdo gjurme
Ngjitur pas çdo take një copë tokë e murrme
Aromat e shollës vesh në këmbë.

Buzët vesh më vesh ngjyer me ngjyra
Jam bërë më e bukur se Natyra
Në buzët vishnje
çelin dy qershi.

Lavaman o lavaman
A mund ti llokoçis
K’to dy qershiza
Tek lëngu I lot’ve t’tu
Meqë po qan ?

zhgarravis dhëmbet e zinj nëpër limon
fshij bojën e verdhë me açeton.
Ndjej llavën e dendur të thartisë
Grykën të ma mpiksë
Pertypem shpesh

Ballit qukat po ia zhduk
Me njollat që po shtoj
Në vend të pullëzave të kafta
Koret e thata!
Ledhatoj

Flokëve të thatë
Prekje të buta
Zemërimeve të thella
Fjalë të urta
Zemrës që rreh keq
Dy grushta barkut!

Veshëve u zhys thellë gisht’n e punës
Të dorës që nget shurdhim’n e zhurmës.
Hesht!

Peshqit do të mbyten në të vjella
Deti do të pihet nga keshtjella
Nga
bishëzat e sfrofkave të thella

motit do ti çelen sytë
do t’vendosë të mbesë gjithmonë i butë
keshtjella e tremb

toka do ti zhubravisë skajet e veta
do ta ushqejë mbrëmjen me tufane t’lehta
era hala peshku fut në thes

teksa thithi zemrën e botës
në kështjell’n e frikshme
t’bishëzave t’pushtuara
mbi shpin’n e tokës
qielli u nxi!

Mbi trupin e nxehtë
Kërpudha merr jetë !

Puqjen me qiellin
E pushtojnë duart e ftohta.
Këmbët prej ngrice
Mbi tokën furrë
Që djeg!

Lepurush o lepurush
Barkun e kam prush
Kujdesu ti frysh
Kur të hysh!

Shtizaqiejt ulurasin : ” ATTACK “
Gotën, gjyshja ime e njeh si : ” BARDHAK “
Sexit n’kët qytet I thërrasin : ” FUCK “
Xhevahirit n’minatorçe I thonë: ” CAKMAK “

Dua të ha pastashuta
Dua vetëm të ha pastashuta
Dua pasta ha vetëm të shuta!

Dua në vend t’krahëve parashuta
Dua parashuta në vend t’krahëve
Dua krahashuta në vend t’parave!

Prej fyti s’më shkulet molla e një burri
Që s’di si hyri!
Mbi gropëzat e dhjamit
Plumbçat e duhanit.
Nën sqetull leshra
Të shpeshta.

Lavaman o lavaman
Më bëj derman
Po qaj!

Shoqja ime do ta kojë
Bebin e saj
Me ç’farë të dojë !

unë si beb’n e saj do ta dua
Ai prej dashurisë së saj
do t’m’dojë Mua
e kështu me rradhë
dmth etj.

Nën legjendëzën e bletëve të Majit
Do ti fshihet bebit ndjenja e fajit
Që është sjellë në jetë
në kt´ë qytet

pasi të jetë ndukur nga buzë të thata
bebit,
fjalët e mjaltëta :
natën e mirë!

Bebi, poçit majë tavanit do t’ia drejtojë
lutjet e para
nën shtroje e shtresa
do t’ia shkrepë me të qara
djepin do ta lebetisë!

Lavaman o lavaman
Këndoja pak bebit
Ninullën e shtratit
të mbretit të gjumit

” breshkave të ngathta
U shtofsh nëpër ëndrra
karroca me rrota
E flatra të arta.

Sapo i çau pjeshka
Faqkëzat e leshta
Me mënyra t’thjeshta
Gjeta brenda dy breshka ——– i tha inbox-it tim celulari i tij!

Nëse humb në ëndrra
Këmbët plumb të rënda
Të çofshin tek breshka
E butë

Mbi shpinë paç një zhguall
Nën hije një buall
Gjuhën e zhytsh
Në dashuri

Bebi I shtratit të mbretit
Princ i gjumit ti
Mbretërofsh
Në pafajësi! “

Ditë o ditë
Me të qara bebesh
Shpëlan sytë

Vërsulen mjeshtrat e çorapeve të leshta
Me sythat gati
Ngulur nëpër shtiza t’mprehta
Me këmbët zhytur nëpër fije bari
Drejt tregut t’zi.

Vargjet e nyjeve prej leshi
Zbresin krejt të ngrira .
Pause! Kruhet veshi!
Shtiza përpihet nga errësira .

Zemra kau mbijnë nëpër domate
Infarkti banon nëpër pallate
Bypasset shtrihen në shtratet e spitaleve me shumë kate
Rrahjet për hir të dashurisë
gjoksin nxijnë.

Lufta grumbullon për në betejë
Opinga me vrima
Mbathur nga trima
Lidhëset zhgërryhen nëpër fytet e armiqve
Të çjerrë

Me thonj të përflakur
Nga l(l)umenjtë e zgërlaqur
Në gjak
Gërvishten mijëra perçe kodesh
Nëpër karta telefoni
Namuzi fshihet nën varak.

” Alo, alo Ilirjana
Jam unë , ç’thotë Tirana ?”
Ky është Arjani
nga Afganistani.

Telefoni nën përgjim
Thërritur për hetim
Frymënxin

Ajo zërin ngre në fyt
Dhëmbët në gënjeshtër zhyt
” i keni rënë gabim”.

Afganistan o afganistan
Arjani po qan!

Nga Tirana, Iliriana telefonin fik
Braktis Arin nëpër luftra
Zhduket me një mik!

Lidhëse moj lidhëse
E opingave t’Afganistanit,
Kolovitesh e zgjidhur
Nëpër qafë t’Arjanit!

Gurët e gruas sime mbaj në duar
Në pëllëmb’t e mija
I kam shtruar.
Një për një
fëmijët e saj.

Shkëmb o shkëmb
Kam frikë se veshka e breshkës,
Do të t’shembë.

E guralec’t e tu si luspa peshqish
porsi thërrmijëza hëne të shqyer
Nëpër dhe’

”Shembim shkëmbinj veshke”
Reklamon
mbi neonë
kjo veshkë breshke.

Mbi tension’n e shufrave të qelqit
Llamburit thirrja e shpëtimit
“Fosile nxjerrim ne, gjatë urinimit!”

Bisturi o bisturi
E kasapit tim
Prije në thela t’holla
çdo damar trim.

Bie , rëndë, rrëzohem
Bie nëpër thundra zogu
Ngulem në sqepin e një kali
Nëpër dhëmbë zjarri
Flakët djegin pyllin
Matanë fytit
Poshtë zemrës
Nëpër bark
rrëshqet për poshtë
E midis carjesh
kullon gjaku
I zjarrvënëses.

Mbathja me të katra dhelpërush
Zjarri përcëllon çdo pellush
Pa mëshirë!

Ora shënon fiks 10.03
Nën ojnat e saj vërvitem
Për Atje

Tek zhubravitem nëpër thartinë e çarçafit
Me kutijëza plot kokrriza
nën patronazhin e dollapit
sunduar prej llakut
fle!

Hyra në tavane t’qiellta
Qiellza ime squllet nëpër qindra gropa t’pellgëta
Nëpër ëndrra zhytem
Kokëbosh.

Zonjat e fytyrave të çjerra nga kthetrat
Zhdukin trupat e fyteve të prerë
Nga ëndrrat me ngjyra
Ku trupi i mavijosur
Pickohet nga zgjyra

Nëpër rrecka fundesh basme mpikset gjaku
Nëpër ëndrra t’bardha zhytet skalpi im
çdo figurë nxin

Sulltani im
Që befas shfaqet nëpër këtë rrugëtim të shpejtë
Prej gjumi t’lehtë.
Mbulon me flokt e tij
Zgavrën prej nga ku frymën ia thith natës
çdo dihatje bardhë e zi.

Minare moj minare
Merr drit’n e syve t’mij
E drejtoja Atij!

Nën petalet e shumë sythave nën diell
Kërcelli I bimëzës së gënjeshtërt
Lulëzon mbi shtrat
Zhveshur
Ngulur në një ëndërr
Heshtur
Pret të zgjohet.

Klithmat thajnë fytin e frikësuar
Boshatisin ajrin e grykës së gërmuar
Nga brerjet e ndërgjegjes.
E shurdhët
Piskama
E heshtjes.

Nofullat e skërmitjeve kërcënake
Shkëpusin prej çdo makthi
Zhurmën e minutave
numëruar si gërma
shqiptuar së prapthi.
Zhduket koha nëpër
Kërcëllitje dhëmbësh.

Pluhur kockash nëpër mjekër
Mbillet gjuha nëpër kafe
Dita nis
E unë
Sikur s’kam fjetur
Kurrë!

SHAKULL

VajzaT e botËs
shËrbËtorËT e tokËs
e mira dhe e keqja
e zeza dhe e kuqja
lufta edhe paqja
drita dhe errËsira
shakull nvend
tË mpira
ngordhËn tË pËrpira
dhe ju ende se dini ende se keni kuptu
sa shakull nvend keni ngel dhe ju.
tË gllabËrum
nga forca e zakonit
pËr t´mos pas forcË
pËr t´mos pas fjalË
pËr t´mos pat mendim
pËr tË qenË skllevËr me brirË
sepse vetËm kËshtu keni kuptim.
Se kam me ju por dhe me ju
se them pËr ju por dhe pËr ju
se boj pËr ju por dhe pËr ju
se kom prej jush por dhe prej jush
nuk di a ta zbraz a ta mbush
natËn me goditje shigjetË plumb
t´ju bËj shkrumb a t´ju jap ÇfarË tË mund ?!
dhe k´tË se di.

ZOTI I BIRI I UNIVERSIT
NJË DITË DO T´VIJË T´MË TAKOJË
DO T´MË PYESË PËR JU
E DO TI THEM : OH ZOTI YNË ALIEN
TË GJITHË ATA QË E SHKATËRRUAN BESIMIN TËND
SHAKULL I KAM LËNË
NË VEND!

[soundcloud url="http://api.soundcloud.com/tracks/50305895" iframe="true" /]

[soundcloud url="http://api.soundcloud.com/tracks/50836974" iframe="true" /]

Turp e faqja e zezë!

Le ta nisim ditën e nesërme kështu: Të zgjohemi nga zhurma e komshiut që ndërton ndonjë gjë pa jeje të lejuar, të lahemi me kanoçe ose shishe ose ujë depozite, ose ujë me orar, të marrim rrobat që kemi var te kablli tensionit apo i telefonit, të hekurosemi, të parfumosemi dhe të shkelim mbi qese, kartona, kanoçe, letra, hekur, daulle, dokumenta, pluhur, rrënoja,gropa, dhe, baltë, llucë, arka birre, plastikërira , qelqurina, etj etj. Derisa të kemi mbërritur në punë. Të kemi hapur fejsbukun dhe të kemi shkruar ” Një ditë të mbarë të gjithëve” dhe le të nisim menjëherë nga puna. Të lexojmë dallaverin e parë, i cili ka të bëjë me një femër të njohur, të bukur, të talentuar, të pambështetur, që pret të bëhet nënë dhe që nuk e pati të lehtë jetën deri në çastin kur befas humb dhe bashkëshortin dhe , le të nisim diskutimin me koleget:
E mi se vetë e pati fajin , çí duhej asaj të bënte zgjedhjet që bëri në jetë? Nuk e merrte dot me mend ajo se kjo do ndodhte? Ajo ia mori asaj që ia kishte marrë asaj që ia kishte marrë asaj e kshu me rradhë…………..le të vazhdojmë të punojmë gjatë gjithë 8 orarëshit. Duke , jo vetëm mos bërë punën që duhet të bëjmë, por edhe të bëjmë punën e kujt s´duhet të bëjmë. GJYKATëSIT! Duke mos menduar për asnjë çast që përgojojmë padrejtësisht njerëz të cilët përveçse shohin vetëm punën e tyre, jetojnë edhe një dramë të madhe. Duke ia bërë barrën tjetrës edhe më të rëndë edhe më të vështirë. Duke e fajësuar për jetën e saj. Për atë që i përket vetëm asaj. Duke e shndërruar dallaverin tonë në tragjedi edhe më të madhe se ngjarja që e ka përfshirë atë. Por nuk bëhet fjalë këtu vetëm për dikë. Këtu bëhet fjalë për femrat në kët vend. Sidomos kur ato janë publike dhe trajtohen si kronikë rozë edhe kur mbi to ka ndodhur gjëma.
Por jo, një dallaver në 8 orarësh nuk mjafton. E si do ti justifikonim ato orë plot lloqe nëse nuk do të ishin fejsbuku e bloge të tjera ku të gjithë i urojmë ditë, javë, muaj e vite të mbara njëri tjetrit duke mbllaçitur plot vrer mbi femra që fatkeqësisht hyjnë në gojët e kujtdo pa vullnetin e tyre. Por thjeshtë sepse të gjithë ua dinë historitë, ngaqë bota nuk ngopen kurrë së foluri edhe gjatë 8 orarëshit të gjumit madje.
Dallaveri i dytë: Një tjetër femër , 15 vjeç e cila pretendon se është dhunuar seksualisht nga pedagogu i saj 45 vjecar , qysh kur ajo ka qenë 11 vjeç duke rrëfyer se marrëdhëniet e tyre seksuale kanë qenë formë shantazhi që profesori bënte ndaj saj , duke e kërcënuar me përjashtim nga shkolla . Njëkohësisht e akuzuar për shantazh , orgjira dhe kurvërira nga pedagogu i saj . Dhe, meqë ne si GJYKATëS pa portofol, nuk na rrihet pa gjykuar, ndëshkojmë vajzën , nënën , babain dhe familjen e saj dhe lexojmë plot ëndje nëpër revista si hero , shembull e model, pedagogun , lakuriq , me gruan lakuriq dhe me dy fëmijët e tyre lakuriq nën tituj të tipit : Ja se si më futi në kurth 15 vjeçarja që unë kisha vendosur të përjashtoja nga shkolla kur mora vesh se bënte orgjira me filanin e fistekun . Ku flet edhe për libra me orgjira fëmijësh dhe ëndrra pornografike mes nxënësve të tij , të mirëbesuar nga familje të profileve të ndryshme shoqërore. Me bindjen e thellë se fëmijët nga ai do mësojnë të jenë aktorë të mirë, shkrimtarë e këngëtarë .
Dhe pas kaq vitesh mes fëmijësh, ky pedagog që edhe lakuriq e gjen nëpër kopertina revistash me tituj profesionalë, pas 8 vitesh drejtues i një shkolle arti fëmijësh , publikon një libër pornografik ku gjasme “nuk” flitet për nxënësen e tij 14 vjecare.
Dhe nisim dialogjet me koleget : Jo mi ti po janë prish fare gocat e vogla. Shih ça bëjnë ëëë. I shkon mëndja deri tek orgjirat. Deri tek shantazhet. I shkreti burrë. Ajo, ajo, ajo e ka fajin. Spërdridhen mi kto tvoglat, ska faj ai………….etj etj etj duke harruar se flasim për një FëMIJë!
Neveri! Neveri më vjen nga kjo shoqëri që në vend të bëjë punën e vet, pra të punojë për një shoqëri më të mirë, i plotëson 8 orarëshet duke drejtuar gishtin nga të tjerët. Duke mbajt qëndrime. Duke bërë moral. Duke uruar ditën e mbarë fejsbukut dhe ditën e zezë femrave që presin të bëhen nëna dhe fëmijëve që presin të bëhen gra. çfarë shoqërie! Sa e neveritshme të rrosh e të vdesësh në këtë shoqëri që çdo 8 orarsh e zhyt edhe më në llum veten e vet!

Me nje frymë

Ta marr
E ta ruaj
Si mish
të huaj
Në trup
Ta ruaj
Këtë send
Këtë objekt
Këtë mall që më pret
Të bëhet
malli im

Pra të jetë hall

Ngarkim
Shkarkim
Shkëmbim
Shërbim
Shqetësim
Shpërblim
Shpartallim
Material
Është material
Ky peng që më mban peng
Të vlerës së vet
TË MIAT
Tullat
Llaçi
Balta
Dheu
Toka
Lumi
Deti

Një liqen
Më i madh se një
oqean

Dhe shiu pik pik pik
Pushton gjithësinë
Me ushtarët e tij!

Duhet ta ruaj xhaketën
Se mos më laget!
Se mos më bëhet qull nga shiu
Xhaketa me gëzof ariu
Që paskëm veshur sot!

Mantelin e hekurt
Do ia vesh gjithckasë
Të mos e cpojë dot kurrë
Asgjë tjetër.

Veçse njeriu
Veçse njeriu

Me lëkurë pa qime
Të lëmuar
Të butë
Të lyer
Përlyer
Në llaç industrial
Titulluar “ KREM”

Edhe sot pa mburojë paskëm dalë ?!

Me ngulin çengela në sy
Më tërheqin me zinxhirë zvarrë
Më bëjnë fërtele
Më grijnë në asfalt

Gëzofi i ariut ku jam fshehur
tërheq gjahtarët pranë
Skllevërit e tregut
Të tregut të lirë
Pa fre
Me zinxhirë të hekurt
Lidhur natyrën

Tashmë është CIRK
çdo copë e saj

Barkun
E natyrës
E kanë bërë të pjellë
Gjithçka tjetër
Asgjë të re
Prej mitrës së saj

Të kanë mbarsur me shkallmime
Moj natyra ime!

Ruaje , ti ruaje llogarinë bankare
Gjithmonë e më shumë pare
Pare, pare, pare
Pare k’nej
Pare anej
Pare veni
Pare të jashtme
Pare pare pare pare
Letër letër letër
Edhe një pemë tjetër
Bam bam bam
Sopatën e kam elektrike.
Elektronike
Teknologjike
Mos ma merrni sharrën e telekomanduar
Ka miliona pemë që duhen sharruar
Që t’i shesim

Natyra
Me ngjyra
Ka vdekur
Tani ka edhe më shumë ngjyra
Nëpër natyra
Të vdekura,
Sesa
Natyra e vjetër
Që printohet
Me cilësinë më të lartë
Se vetë natyra
Pa ngjyra
E vdekur
Që printon në letër
Me një kolorit tjetër
Të vërtetën e thënë ndryshe
Të veprave të saja.

Disa ekzistenca janë planete!
Disa të tjerë janë botë më vete!
Të tjera ekzistenca janë gjithçka tjetër!

Gjithçka me ngjyrën e vet
çdo ngjyrë është tjetër
Gjithçka është një pafundësi
Vetesh
Vetvetesh
Vetë dijesh
Veprimesh
Një hiç i mbushur me gjithcka
Që mund të kthehet edhe në një zbrazëtirë të shkretë
Të mbushur me boshllëk
Shumë shpejt

Sepse e hamë , ne e hamë
Ne hamë
Ata hanë
Ajo ha
Të gjithë
edhe gjithçkaja
Do të ushqehet me diçka
Edhe asgjëja
e shkretë !

Përfundon
Një ditë përfundon gjithçkaja
Dhe gjithçkaja të gllabëron
Në asgjënë e vet!

Le të peshkojmë
Peshku nuk na shërben në det
Por në tigan
Më mirë
Ta djegim shpejt
Edhe këtë zog të gjorë
Ta bëjmë përshesh këtë botë

Nga çdo tjetër gjallesë
Sepse , për besë
Tani që po të shoh në dritë
Do të t’i kisha ngrënë sytë

Po të mos e dija se nuk ka më të mirë se syri i peshkut
Po të mos e dija me siguri se nuk ka më mirë se mishi i tij
Mishi i një peshku të freskët
Të sapo peshkuar
Nga ky trup njeriu, i ushqyer
Me mish e sy peshku
Të stërpjekur
Nëpër furra
Me korrent. gaz
Të ngrirë nëpër frigoriferë
Të transportuar me automjet, aeroplanë etj.
Nga deti në det

Peshku i shkretë
Që do të nisë të harrojë të notojë
E do të dalë prej detit vetë e do të na përplaset nëpër pjatë
Gati për të qenë një ushqim i mirë
E i denjë për barkun që e ha
Do të vijë vetë
Dhe peshkimin do ta harrojmë si sport
Peshkimin , ah …peshkimin…..

Do ta harrojmë shumë shpejt!
Fëmijët?! Cilët fëmijë ?!
Tanët , tanët!
Të kujt? Kush flet aty me gjuhë njeriu?!

Njeriu pra, njeriu jam!

Akoma flitke ti?! Akoma u thokërka diçka?!
S’paska marrë fund çdo kuptim?!

E ruaj , e ruaj për në fund
Veten si ëmbëlsirë
Pas vaktit tim të tretë
Në këtë jetë
Të pamëshirë
që po mbaron
Shpejt!

Në Rënië

Në dritë
Të gjitha në dritë
Gjithçka
Në dritë
Në dritë

E zeza në dritë
Është sterrë
E zezë
Në terr
Është vetë vetja e vet.
Një kangur në bark të nënës
Së Tij.

Në dritë
Gjithçka
Ka përmasën e vet
Formën e vet
Ngjyrën e vet
Ka.

Në terr ka vetëm aroma
Dhe fjalë
Prekje
Dhe plot
Errësirë.

Në dritë,
Sapo më çanë në bark
Mëlçia më doli
në dritë

Dielli shkëlqente
Mëlçia shpërthente
Si thikë ia ngulte rrezet
Zemrës së saj

Le të dalë në dritë
Gjithçka!
Në dritë shohin me lehtësi
Sytë.

Ky diell
Ah,
Kjo rreze,
Po m’i ther kockat
Po m’i nxjerr sytë
Po më ha veshët
Po më gërryn

Kjo dritë
Kjo rreze
M’i veshi sytë

Oh dritë më lësho,
S’më mbet më asgjë.
U fika tërësisht,
Kur u përplasa me ty.

Kjo shfaqje po zgjat
Dhe unë s’mundem më
Në terr dua të strukem
Të jem veç një zë
Një aromë
e djegur

Ah shpina,
Në terr
Diçka
Ther

Kush ?
Pse?
Kush është atje?

Frikë frikë
Një tjetër thikë
Një tjetër majë
E mprehtë
Ther

Pik pik pikëllimi
Rëndë rëndë po marshon
Drejt drejt drejt drejtimi
Mua më pushton

Më rrotullon në duar
Më prek me gjuhë
Më shtyp me këmbë
Dhe nuk ndalon

Iriq jam
Qimet kam përpjetë
Kruspull
Vetëm kjo më ka mbet’

Rrotull rrotull rrotullohem
Majat e lëvozhgës mpreh
Larg larg larg largohem
Në rënie të lirë ,
Fle

Në rënie të lirë zgjohem

Në rënie në rënie në rënie jam
Liria është e vetmja poltronë që më mban
Gishtërinjtë si flatra i hap

Tokën përmjer dhe pështyj
Po bie mbi ty
Mbi ty

Në rënie të lirë
Në hapësirë

Dhëmbët gëlltis
Të mos i thyej
Këmbët mbledh
Kurrizin përthyej
Kokën e thith me mushkëri
Zemrën e ngec në vend
Në rënie të lirë jam lëshuar
Dhe koha shpejt rend
Rend, rend

Shtrëngoj çdo fije muskul
Shpirtit t’i bëhem dyshek
Në rënie të lirë jam lëshuar
nuk dua të vdes
S’du me vdek.

O zogj më mbani
Po bie
O degë më kapni
Mos vritem
O kohë ndaloje pak vrullin
Goditje ji e butë!

Oh, nuk ka fjalë shpejtësia
Ka vetëm një rrugë për atje
Kjo pesha e supeve të mija
Po më fundos në dhe’

Kujdes !
Brinjën mos thyesh
O peshë!
Frymën ta mbash
dëgjon
Kockat mos t’u bëfshin
Përshesh!

Lëshoma fytin
Tek unë mos u ngjesh!

Çliro një vullkan o Mëma Tokë
Të më ngresh sërish përpjetë
Që të zgjas dhe pak në ajër
Mëmë,
Bëma pak më të lehtë!

Asgjë!

E di, tamam atëherë kur dicka dhemb
Vetëdija se ajo është dhembje
Të tremb
Më shumë se dhembja vetë!

E di, tamam atëherë kur e di mirë, me siguri të plotë, e ndjen , e prek , e zotëron me trup
se ndodhesh shtrirë në shtrat,
pikërisht atëherë ndjen se
të rrëshket këmba nëpër shkallë.

atëherë bucet alarmi.
paniku I zi
feston

Sonte peshkuam disa mendime
Të cilat teksa shkuleshin prej trurit
Përpëlitën bishtat në grahmën e fundit të jetës
Shkundën cdo pikë neuron
E na vdiqën në duar

E di, mbase nuk do të kish qenë dhe kaq e lehtë
Vdekja e mendimit
Në rast se ne nuk do të kishim qenë peshkatarë profesionistë

E di, sot grepin shpeshherë doja ta fusja në gojë
Nuk di pse ai karrem më bënte zili
Sot

Mendimi vdes shumë shpejt
S’duron asnjë sekondë
Nëse e peshkon me grepin e harrimit

Një vend plot me jetë
Një vend bosh nga jeta
Një vend plot me jetë
Një vend bosh nga jeta
Një vend plot me jetë

Nesër dalim për kismet
Se mos gjejmë ndonjë variant modern
Të pritjes duarkryq
Që gjërat të ndodhin vetë

Të shohim nesër
Ecim
Marrim dhe ushqim
Ta djegim dhe një ditë
Ktë vend ta bëjmë
Harrim!
Bosh
Një vend bosh nga jeta

Pushim
Nesër më mirë
Pushojmë!

  • Calendar

    • October 2020
      M T W T F S S
       1234
      567891011
      12131415161718
      19202122232425
      262728293031  
  • Search